اسیر خستگی این روز ها شده ام. خستگی مثل یک وزنه سنگین روی دوش هایم سنگینی می کند. و من نمی دانم تا کجا باید آن را به دوش بکشم. نمی دانم مقصد کجاست. بلاتکلیفی امانم را بریده. می خواهم همین جا خستگی را زمین بگذارم و نفسی تازه کنم اما چیزی مانع می شود که نمیدانم چیست. روز های سختی را سپری می کنم. پر از کسالتم پر از رخوت دلم کمی کار می خواهد. دلم خستگی هم می خواهد ولی خستگی بعد از کار نه خستگی ناشی از بیکاری. همیشه در زندگی ام مشغله های زیادی داشته ام. حالا هم در مکان دیگری اگر می بودم حتما داشتم. اما اینجا زمان و مکان درست نیست. تغییرش هم نمیتوانم بدهم. ینی شاید می توانستم ولی حالا دیگر دیر شده. کم گذاشتم برای این لحظه های خودم. و حالا دارم تاوان می دهم. شاید مسخره باشد و بگویی بیکاری که تاوان نیست. اما هست. همه مان تاوان می دهیم. تاوان کم کاری های خودمان. تاوان برنامه های نداشته مان. تاوان وقت های بیهوده تلف کرده مان. البته کوتاهی از خانواده و جامعه و . هم هست اما نود درصد تقصیر از خودمان است. 

این ها را دارم می نویسم تا خودم را شکنجه دهم. تا یادم بماند و تکرارش نکنم. 
و هی آن وسط ها فکری مثل خوره افتاده به جانم که خودم را قانع کردم، خدا را هم می توانم بابت ثانیه هایی که می توانستم مفید باشم و به دلیل سهل انگاری خودم از دستشان دادم، قانع کنم؟ 

شاید فراموشی... شاید ظلم!

خوب است و عمری خوب میماند..

چرا در کرمان با وجود اقلیم گرم و خشک گودال باغچه نداریم؟

تاوان ,های ,خستگی ,هم ,ام ,ها ,مان تاوان ,نمی دانم ,تاوان می ,خودم را ,هم می

مشخصات

تبلیغات

آخرین ارسال ها

برترین جستجو ها

آخرین جستجو ها

مسجد امام حسین (ع)سده لنجان دانلود نرم افزار تأملات آشپزی غذاهای دریایی قالب وبلاگ , قالب بلاگفا Kpop سوپاپی سایپر دراکون сироп дракон syperdrakon اخذ مشاوره و صدور گواهی نامه ایزو همه چی دانلود